Kadın… Aylarca bir canı içinde taşır. Her tekmede, her sancıda büyüyen bir sevgiyi de taşır aslında. Sonra doğar çocuk; hayatının en kıymetli emaneti. Bitmek bilmeyen uykusuz geceler başlar. Ateşler içinde kıvranan küçük bir beden için sabaha kadar başucunda bekleyiş… Aç kalır, uykusuz kalır, yorulur ama şikâyet etmez. Çünkü annedir; çünkü karşılıksız sevmenin ne olduğunu en iyi o bilir.
Yıllar geçer, çocuk büyür. Anne, her lokmasında, her adımında, her başarısında kendi emeğini görür. Ama bir gün… Ne yazık ki bazen bütün bu emeklerin hesaba dahi katılmadığı anlar olur. Kimi zaman televizyon ekranlarına düşen haberlerde, kimi zaman bir komşudan duyduğumuz hikâyelerde kanımızı donduran cümlelerle karşılaşırız: “Evlat annesine şiddet uyguladı.” Hatta daha da acısı… “Evlat annesini öldürdü.”
Şimdi soruyorum: Kadın haklarından söz ettiğimiz bu çağda, bir annenin hakları nerededir? Onun yıllarca verdiği emeklerin kıymeti neden hatırlanmaz? Ve en önemlisi… Hangi evlat annesine kıyabilir?
Bir toplumun vicdanı, en çok annesine nasıl davrandığından anlaşılır. Bir evladın büyürken aldığı sevgi, saygı, terbiye; hayata bakışını da annesine bakışını da belirler. Dolayısıyla mesele sadece bir aile içi şiddet vakası değil; bir toplumun yarasına dönüşen büyük bir çığlıktır.
Anneler, yalnızca biyolojik olarak değil, yüreğiyle, emeğiyle, karşılıksız sevgisiyle anne olur. Onların emeğini hiçe sayan her davranış ise yalnızca bir insanlık ayıbıdır.
Bu nedenle soruyu tekrar, daha yüksek bir sesle sormak zorundayız: Hangi evlat annesine kıyabilir? Ve bu sorunun cevabını ararken, toplumsal vicdanı uyandırmak, değerlerimizi hatırlamak ve annelerin haklarını her platformda daha güçlü savunmak zorundayız.
Yorum Yazın