Bu yazıyı bir gazeteci kimliğiyle değil; uzun yol şoförü bir babanın el üstünde büyüttüğü kızı olarak yazıyorum.
Uzaktan bakınca sanıyorsunuz ki onların hayatı rahat…
“Maaşları iyi, direksiyon başında geziyorlar” diyorsunuz.
Ama işte tam da burada başlıyor her şey.
Rahatlık dediğiniz şey; saatlerce, bazen bir saat bile uyuyamadan yol gitmek mi?
Yoksa eşinden, çocuklarından haftalarca ayrı kalmak mı?
Belki diyeceksiniz ki, “Görüntülü konuşma var artık.”
Peki hangi görüntülü konuşma bir babanın kızına sarılması kadar huzur verebilir?
Hangi ekran, bir kızın babasının kokusunu, sesini, varlığını telafi edebilir?
Ben bu mesleği seçerken hep tek bir korkum vardı:
Bir gün babamın kaza haberini sunmak.
Yalan yok…
Hâlâ var bu korku.
Ve her direksiyon başına geçtiğinde, her uzun yola çıktığında içimde aynı dua dolaşır durur.
Allah kimseye böyle bir acıyı yaşatmasın.
Bu yazı; yollarda olanlar kadar bekleyenler için de.
Cam kenarında yolu gözleyen eşler için…
“Babam ne zaman gelecek?” diye soran çocuklar için…
Dilerim ki bütün bekleyenler, sevdiklerine sağ salim kavuşsun.
Dilerim ki her şoförün yolu açık olsun,
Tekerine taş değmesin.
Sağlıcakla kalın.
Yorum Yazın